29 Μαρ

Για έναν Ανοιχτό Διάλογο…..

Posted by Antonis Konstantinou.

Καλώς ήλθατε στο ηλεκτρονικό μου Blog !!!

Ελπίζω  αυτή η προσπάθεια να γίνει η αφορμή για έναν ανοιχτό Διάλογο  όπου οι θέσεις και οι προτάσεις θα εκφράζονται ελεύθερα χωρίς όρους και χωρίς προϋποθέσεις………..

Αντώνης Κ. Κωνσταντίνου

Μία Απάντηση to this post.

  1. Posted by Ντόρια Βαλληνδρά on Ιουνίου 26, 2008 at 5:59 μμ

    8 ώρες γεμάτες ΦΙΛΟΘΕΗ

    Το ξυπνητήρι ήταν προγραμματισμένο να χτυπήσει στις 6.30. Δεν χρειάστηκε όμως, 6 και 15 λεπτά η γλυκιά κιτρινοπράσσινη πρωινή μου παρέα ήταν συνεπής στην ώρα της. Το παράθυρο μου πλημμύρησε από τις λεπτές φωνούλες τους.
    Τα τιτιβίσματα τους φωλιάζουν κάθε πρωί στην καρδιά μου, γεμίζοντας με αισθησιαρχία και ομορφιά αυτές τις πρώτες πρωινές ώρες προετοιμασίας μου για την δουλειά.
    6.45 Ο ζεστός αχνιστός καφές με περιμένει.
    Μετά την πρώτη γουλιά το βλέμμα μου πέφτει ασυναίσθητα στο ανοιχτό παράθυρο της κουζίνας. Το πρωινό αεράκι χαιδεύει τις λεύκες και εκείνες με την σειρά τους προσκαλούν τους ευκαλύπτους από το αντικρινό παρτέρι να λικνιστούν ακόρεστα μαζί τους σε ένα χορό ανείπωτης ομορφιάς.
    Μια αόρατη δύναμη με σέρνει ακούσια να βυθιστώ και εγώ σε αυτό το χορευτικό παιχνίδι των χρωμάτων και της ψυχής. Οι νότες αεικίνητες φωνάζουν στο μυαλό μου και αναμιγνύουν την φαντασία με την λογική.
    7.45 Με μια απροθυμία ζωγραφισμένη στο πρόσωπο και την ψυχή μου, κλείνω τα μάτια μου για να σφραγίσω αυτή την στιγμή και ξεκινώ για την αμείλικτη καθημερινή μου ρουτίνα.
    Ο ήχος της μηχανής του αυτοκινήτου με μελαγχολεί . Η Κηφισίας γκρεμίζει αδρά τις σκέψεις μου. Η ομορφιά στερεύει από εικόνες.
    Μετά τη σιωπή η ένταση
    Μετά την ηρεμία , το άγχος
    Μετά το φως, το γκρίζο
    Κλείνω τα μάτια μου για να μυρίσω το άρωμα που άφησα πίσω μου, για να ξαναδώ τις ψηλόλιγνες λεύκες να χορεύουν.
    Μάταια όμως, η κόρνα του λεωφορείου με επαναφέρει στην πεζή πραγματικότητα .
    Το ρεπορτάζ που θα καλύψω σήμερα αφορά την αύξηση της εγκληματικότητας στα ανήλικα παιδιά. Οι στατιστικές απεφάνθησαν ότι η ραγδαία αυτή αύξηση ακόμα και σε παιδιά της 1ης Δημοτικού , οφείλεται και στις γκρίζες εικόνες που επί καθημερινής βάσεως τα βομβαρδίζει το περιβάλλον της τσιμεντομεγαλούπολη που λέγεται ΑΘΗΝΑ.
    Και όμως υπάρχουν και τυχερά παιδιά . Παιδιά που μεγαλώνουν με χρώματα απαλά, πλημμυρισμένα από πράσινο, γαλάζιο και κίτρινο αγκαλιάζουν τη ζωή καλλίτερα και οι αισθήσεις τους ρουφούν την κάθε σταγόνα ζητώντας και άλλο και άλλο.
    Ετσι μεγάλωσα και εγώ, ίσως για αυτό κάποιες στιγμές νιώθω ότι έχω ανάγκη να ταξιδέψω μέχρι το παράθυρο της κουζίνας μου για να αντλήσω δύναμη.
    Θυμάμαι στο Δημοτικό σχολείο, τους ευκαλύπτους, τις λεύκες, τα κιτρινόασπρα λουλούδια πλάι στο ποταμάκι, το πρωινό χαμόγελο του διευθυντή , τη γλυκιά καλημέρα της δασκάλας μου. Και όταν γύρισα το κεφάλι μου στον ουρανό, τα σύννεφα διάσπαρτα παντού, βελούδινα, απαλά, κατάλευκα και παιχνιδιάρικα σας μικρά παιδιά και αυτά, παίζουν κρυφτούλι με τον άνεμο.
    10.30 Η φωνή του αρχισυντάκτη μου με επαναφέρει και πάλι στην πεζή πραγματικότητα. Η ώρα έχει περάσει και οι τεχνικοί του σταθμού περιμένουν το θέμα του να το ολοκληρώσουν στο μοντάζ.
    12.00 Παραδίδω την κασέτα και το χειρόγραφο κείμενο μου. Ο διευθυντής ειδήσεων μου δίνει το αυριανό ρεπορτάζ μου. Δεν μπαίνω στον κόπο να το διαβάσω.
    13.30 Ο δρόμος της επιστροφής για το σπίτι μου φαίνεται μακρύς . Ο ουρανός παρέα με τις αραιές ψιχάλες του θα με οδηγήσει και πάλι όπως κάθε μεσημέρι στο φως, την ηρεμία , τη ησυχία.
    Ένα φως ζωντανό , γεμάτο χρώματα, που πάνω του καθρεπτίζεται όλη η ομορφιά της ζωής.
    14.30 Οδός Αγίας Φιλοθέης.
    Ακόμα και ο καλλίτερος ποιητής δεν μπορεί να αποδώσει την στιγμή με λέξεις. Για να περπατήσεις στους παραδείσους της ζωής, πρέπει να κοιτάξεις κατάματα την ομορφιά αυτού του ονειρεμένου προαστίου και να την κλειδώσεις στην καρδιά σου. Πλησιάζω στον φρεσκοβρεμένα από την βροχή παρτέρια και νιώθω να χαλαρώνω. Οι πικροδάφνες με καλοσορίζουν θροίζοντας απαλά τα φύλλα τους. Η σχέση μας ανιδιοτελώς κτισμένη. Λίγο νερό, ένα χάδι, μια γλυκιά κουβέντα αρκούν. Η ομορφιά στερεύει από λέξεις, νότες, χρώματα και μυρωδιές νικούν την στιγμή και κλείνουν το μάτι στην πόρτα του παραδείσου. Ο θησαυρός αυτού του προαστίου σε όλο του το μεγαλείο. Ευωδία παντού.
    15.00 Επτά γράμματα αρκούν , για να κλείσεις τα μάτια, να μυρίσεις το άρωμα και να ονειρευτείς…………..μόλις 6 χιλιόμετρα από το κέντρο της Αθήνας.
    Ντόρια Βαλληνδρά
    Δημοσιογράφος – Δικαστική συντάκτρια
    (Τηλεόραση ΑΝΤ1 εκπομπή ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ)
    doriagr@yahoo.gr

    Απάντηση

Απάντηση σε αυτό το άρθρο