Είναι φανερό πως η περίοδος που διάγουμε είναι αυτή της Μετα-μεταπολιτευτικής περιόδου.

Στην πραγματικότητα, ζούμε την πολιτική ενηλικίωση της Μεταπολιτευτικής περιόδου και των εκπροσώπων της γενιάς αυτής.

Μιάς γενιάς, τραυματισμένης από τη βαναυσότητα ενός καθεστώτος, θύμα μιάς γενιάς, τραμπούκων και κοτσαμπάσηδων, “ηρώων” της γειτονιάς, της παρέας.
Μιάς γενιάς, που με την δύναμη της νεανικής ορμής, σάρωσε τα πάντα στο διάβα της.
Μιάς γενιάς, που προσπάθησε να δημιουργήσει νέους κοινωνικούς θεσμούς, προκειμένου να μετασχηματίσει την Ελληνική κοινωνία.

Τούτο, προσπάθησε να το κάνει, έχοντας κατά νου, την παράδοση της δημοκρατικής σκέψης και την αξία της ανεκτικότητας.
Με βάση αυτή ακριβώς τη (λίγο δημαγωγική, λίγο αυτοκρατορική) δημοκρατική πολιτική κουλτούρα, προσπάθησε να παρουσιάσει και να εφαρμόσει μία ολοκληρωμένη, συνεκτική πολιτική πρόταση.

Οι “αυτοκρατορικές” φιλοδοξίες, μοιάζουν σήμερα να έχουν αποτύχει και η ανάγκη επαναχάραξης των στόχων -κοινωνικών, πολιτικών, οικονομικών- είναι περισσότερο χρήσιμη όσο ποτέ.

Θα πρέπει από κοινού, Κράτος και Πολίτες, να επαναπροσδιορίσουμε το προσωπικό μας μέτρο δικαιοσύνης και επιείκειας, προκειμένου να μπορέσουμε να αντιληφθούμε τις αλλαγές που συντελούνται γύρω μας, προκειμένου, να μπορέσουμε να οριοθετήσουμε μία νέα πολιτική πρακτική, που θα οδηγήσει με ασφάλεια την Ελλάδα στο 2100 και το 2200.

Με μία ορθά στοχευμένη πολιτική, θα πρέπει να επαναφέρουμε τους κοινωνικούς θεσμούς στο προσκήνιο, θα πρέπει, οι Κοινωνικές Υπηρεσίες με την οργάνωση και τις δομές τους να προσφέρουν στο ανώτατο δυνατό επίπεδο, προστασία στους πολίτες, ξεκινώντας από αυτούς που έμειναν στο περιθώριο.

Ο στιγματισμός, η γραφειοκρατία, η αναποτελεσματικότητα, οι Εθνικές ανισότητες, η άνιση μεταχείριση των φύλων, θα πρέπει να μπουν στο στόχαστρο των Υπηρεσιών Πρόνοιας, προκειμένου να προασπίσουν τα δικαιώματα των πολιτών, ασχέτως φύλου, ηλικίας, επαγγέλματος, μόρφωσης, κοινωνικής καταγωγής.
Στην ουσία, οι Υπηρεσίες Πρόνοιας, αλλά και το σύνολο της κοινωνίας -πρωτίστως- οφείλουν να προασπίσουν κάθε τι καλό και αγαθό, επωφελεία της Δημοκρατίας.

Η αναμόρφωση, ο κοινωνικός μετασχηματισμός όπως θα λέγαμε παλαιότερα, πρέπει να αποτελεί το διαρκές σταθερό και πάγιο αίτημα του Φιλελεύθερου Σοσιαλισμού.

Θα πρέπει να αντιληφθούμε, πως το “Καλό Κοινωνικό Κράτος” της “Χρυσής” μεταπολιτευτικής περιόδου, είναι δύσκολο να δώσει λύσεις σε μία σειρά από ζητήματα κοινωνικά, οικονομικά κ.τ.λ. διότι, η λειτουργία τους, στο σύνολό τους, αποτελεί μέρος -γενεσιουργό- του προβλήματος, άρα οι όποιες πιθανότητες λύσης των προβλημάτων, είναι μικρές, αν όχι μηδενικές.

Στόχος μας, θα πρέπει να είναι η δημιουργία μίας Κοινωνίας συνεκτικής, μίας Κοινωνίας περιεκτικής, μιάς Κοινωνίας ένταξης.
Οι νέοι κοινωνικοί θεσμοί, θα πρέπει να αποβλέπουν σε μία διαρκή ενσωμάτωση των πολιτών στην Αγορά, την Κοινωνία.

Η ιδιότητα του πολίτη στην νέα εποχή, θα πρέπει να αποτελεί τη θεσμική βάση, τη βασική δικαιολογία για συμμετοχή στο νέο κοινωνικό σχεδιασμό.
Η ενεργοποίηση λοιπόν, του συνόλου των πολιτών, αποτελεί -ουσιαστική-, πρωταρχικής αξίας δράση, για την επιτυχία του μέτρου.

Οι αλλαγές που θα επιφέρει με την ενεργοποίησή του, τη δράση του, το κοινωνικό σύνολο, θα είναι δομικές, γεγονός που σημαίνει πως οι Κυβερνήσεις, θα αποφασίζουν μαζί με τον Λαό και όχι ερήμην του και θα έχουν παράλληλα το ηθικό και κοινωνικό “άλλοθι” προκειμένου να διευρύνουν περισσότερο το Κοινωνικό Κράτος και εντάσσοντας όσους περισσότερους πολίτες το επιθυμούν σε μία Κοινωνία Ανοιχτών Οριζόντων.

Advertisements