Εικόνα χάρτη

Πρόσφατα, γίνανε γνωστά κάποια βασικά στοιχεία του νέου Εκλογικού Νόμου για την εκλογή Βουλευτών.

Αισθάνομαι την υποχρέωση, ως ενεργός πολίτης πρωτίστως και ως υποψήφιος δευτερευόντως, να τοποθετηθώ σχετικά με αυτό το θέμα.

Θεωρώ, πως σε γενικές γραμμές το Νομοσχέδιο κινείται πάνω σε δύο βασικούς άξονες:

1) Το Αρχηγοκεντρικό Κόμμα, όπου –βάσει της λίστας- ο Πρόεδρος προωθεί 120 υποψηφίους (λιγότερο ή περισσότερο) αρεστούς στην “αυλική” νομενκλατούρα και

2) Στους Ανεξάρτητους υποψηφίους.

Σχετικά με τον πρώτο άξονα, δεν θα ήθελα να σχολιάσω το παραμικρό μιάς και τα Κόμματα Αστικού Τύπου, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε όλον τον κόσμο, κατά βάση λειτουργούν πάνω σε αυτή τη λογική, θέση η οποία με βρίσκει, αδιάφορο, αλλά όχι αντίθετο, γιατί αποτελεί μορφή άσκησης διοίκησης (autocratic trait).

Με την πιθανή κατάργηση του ορίου του 3% ως πλαφόν για την εκλογή ενός κόμματος ή ενός μεμονομένου υποψηφίου, δίνεται η δυνατότητα στις Τοπικές Κοινωνίες, να ακουστεί περισσότερο η φωνή τους, μιάς και θα μπορούν να εκλέξουν τον υποψήφιο που αυτές θέλουν και όχι τον αρεστό κάποιου Κόμματος.

Η λειτουργία της θέσης Τακτικού και Αναπληρωματικού Βουλευτή, εκτιμώ πως θα βοηθήσει το Πολιτικό Σύστημα, έτσι ώστε, να ανανεώνετε συχνά, εντάσσοντας μέσα στους κόλπους της Πολιτικής, νέους ανθρώπους με διάθεση να ασχοληθούν με τα Κοινά. Από την άλλη, η εφαρμογή αυτών των δύο θέσεων, θα λειτουργήσει και ως κάποια μορφή αναστολέα, απέναντι στους επαγγελματίες Βουλευτές, αφού ο Αναπληρωματικός Βουλευτής, θα γίνεται Τακτικός στην επόμενη τετραετία.

Μέσα στις αρχικές σκέψεις των συντακτών του Νομοσχεδίου, ήταν και η δυνατότητα της “διχασμένης ψήφου” δηλαδή, της δυνατότητας, ο ψηφοφόρος να μπορεί να ψηφίζει Κόμμα και Υποψήφιο από διαφορετικές Παρατάξεις, κάτι όμως που από ό,τι φαίνεται δεν πρόκειται να ισχύσει.

Πιστεύω, πως η ψήφος αυτής της λογικής, θα δημιουργούσε περισσότερα προβλήματα από αυτά που πιθανότατα να έλυνε, επί παραδείγματι, τι γινόταν εάν το πρώτο κόμμα, ακόμη και με την πριμοδότηση των 40 Βουλευτών, δεν κατάφερνε να σχηματίσει αυτοδυναμία.

Η δυνατότητα εκλογής υποψηφίων από την ομογένεια, είναι επίσης άλλη μία θετική εξέλιξη που φέρει αυτό το Νομοσχέδιο. Γνωρίζω από την επαγγελματική μου ενασχόλιση, πως ήταν πάγιο αίτημα και του Συμβουλίου Απόδημου Ελληνισμού (ΣΑΕ) αλλά και των επιμέρους Συλλόγων της Διασποράς, η περισσότερο ενεργή σχέση με την Ελλάδα και η δυνατότητα εκπροσώπησης των ομογενών μέσα από την Κεντρική Διοίκηση.

Σε σχέση –τώρα- με την καθιέρωση 180 μονοεδρικών περιφερειών, και την εκλογή μέσα από μία πληθυσμιακή βάση 60.000 ατόμων, πιστεύω, πως η Επιτροπή που συνέταξε το Νομοσχέδιο, προσπαθεί να εισάγει το Μέτρο της Ισομερούς Αναλογικότητας, μιας και ο Ανεξάρτητος Υποψήφιος, δεν θα χρειάζεται –προκειμένου να εκλεγεί- να πιάσει το μέτρο (ποσόστωση) σε Πανελλαδικό επίπεδο, αλλά σε Τοπικό, γεγονός που σημαίνει, πως η εκλογή Ανεξάρτητου Βουλευτή σύμφωνα με το Άρθρο 51 του Συντάγματος, δεν θα είναι και τόσο σπάνια.

Advertisements