Ετικέτες

, ,


Αταλάντη Μιχελογιννάκη Της Αταλάντης Μιχελογιαννάκη – Καραβελάκη*

Στο πρωτοσέλιδο της έγκριτης εφημερίδας Πατρίς στις 19-11-2014 διαβάσαμε αποκαλυπτικά στοιχεία για τις επιπτώσεις της κρίσης στα παιδιά, όπως και στο συναφές άρθρο της, με τίτλο «Διέλυσε η λιτότητα τη ζωή των παιδιών». Κι όλα αυτά έρχονται ως συνέπεια του κυκλώνα της «κρίσης», που τα δεινά επακόλουθά της βιώνουν όλοι, μα καίρια, οικογένεια και παιδιά.

Εστιάζοντας ειδικότερα στα ψυχοσωματικά βιώματα, που υποδόρια μας περνά αυτή η ταραγμένη εποχή και ιδιαίτερα στη ζωή των παιδιών, αρπάζω τη φράση «ασύμμετρη απειλή». «Aσύμμετρη απειλή»…κάτι σαν ένας «πόλεμος με άλλο πρόσωπο». Πόλεμος ήταν και το ’40 μα αναμετρήθηκες μαζί του…

Όμως τώρα, πόσο αντέχει ο άνθρωπος να πληγώνεται, να βαριανασαίνει και να εισπνέει απελπισία καθημερινά, μη γνωρίζοντας ως πού θα φτάσουν τα πράγματα; Μέσα σε ελάχιστα χρόνια είδαμε να ανατρέπονται βασικά δικαιώματα, όπως και οι πιο αυτονόητες λογικές.

Ακούμε να χάνονται ωφελήματα, που αφορούν στους νέους, στην οικογένεια, στους συνεπείς εργαζόμενους πολίτες και η ανεργία και η οικονομική δυσπραγία να γιγαντώνονται. Γιγαντώνονται στη ζωή του απλού πολίτη, που με μακροχρόνιους αγώνες κατάφερε να αποκτήσει εστία, μόρφωση κι ελπίδα για πρόοδο και δημιουργικότητα.

Κανένας δεν θα μπορούσε να διανοηθεί τα σημερινά που συμβαίνουν και τα οποία είναι πάνω από τις οικείες δυνατότητες διαχείρισης. Η επιβολή δυσβάστακτων φόρων, συχνά, υποσκάπτει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, αφού λογιζόμαστε ως μονάδες φοροεισπρακτικής και μόνο δυνατότητας.

Ο καθένας εξαντλείται από τη δική του και μόνο αναμέτρηση με την παρούσα κατάσταση. Οι συλλογικές συνέργειες σπάνια λειτουργούν πια και οι μειωμένες αντοχές συχνά οδηγούν πρόσωπα σε απομόνωση.

Η βαριά σκιά της οικονομικής δίνης και η ανεργία, πώς να μην επηρεάσει και τις ανθρώπινες σχέσεις; Πόσα όμως απειλούνται από τη ζωή των παιδιών μας στη φάση της ζωής τους, που χτίζουν την προσωπικότητά τους;

Κι είναι κοινά αποδεκτό πως η ψυχική, πνευματική, αλλά και η υπαρξιακή υπόστασή τους είναι εκείνη, που διαιωνίζει όλα τα μυστήρια, τα οράματα, τις προσδοκίες και τον προορισμό της ύπαρξής μας.

Η παιδική ηλικία είναι μαγεία, φως, φαντασία, ποιητικότητα, πλούσια συναισθήματα, αλήθειες κι ομορφιά. Όμως, τα παιδιά δέχονται άπειρες πληροφορίες βιώνουν τις αλλαγές στα οικογενειακά και κοινωνικά πεδία, αντιλαμβάνονται και δεν υποτιμούνε καθόλου μια εποχή, που τα κάνει από μικρά να αναρωτιούνται, τι ακόμα τα περιμένει.

Ο φόβος που νιώθουν οι μεγάλοι, για το τι θα συμβεί στο προσεχές μέλλον, το αύριο, γεννά φόβο και στα παιδιά. Ο κίνδυνος να αυτοπαγιδευτούν και να φωλιάσει μέσα τους αυτό το σκληρό και απάνθρωπο αίσθημα μπορεί να φέρει μη αναστρέψιμες εσώτερες βλάβες.

Εάν ανέκαθεν αποτελούσε προτεραιότητα να δίνουμε όλοι ότι καλύτερο στα παιδιά, κυρίως ως γονείς και ως εκπαιδευτικοί, τώρα αποκτά μεγαλύτερη αναγκαιότητα και σημασία. Το ήπιο περιβάλλον είναι εκείνο που θα τους δώσει ώθηση στην ισόρροπη ψυχοσωματική ανάπτυξή τους. Ένας μαθητής μπορεί μεν να είναι άριστος, αλλά δεν είναι μόνο η εξυπνάδα, είναι και το πώς νιώθει στο σήμερα.

Γονείς και εκπαιδευτικοί με διάλογο και συζήτηση μπορούμε να συμβάλλουμε, ώστε τα παιδιά μας να μην πάνε προς τα πίσω. Η ανθρωπιστική παιδεία, μαζί με την εξειδικευμένη κατάρτιση (φυσικά, απαραίτητη) είναι ένα κλειδί, που ανοίγει ψυχή και νου, που κλείνουν τα δύσκολα της καθημερινής επιβίωσης.

Σίγουρα όλα δεν γίνονται ξαφνικά. Κι αν ίσως κάποια παιδιά ζουν πιο άνετα αξίζει να τους εμφυσήσουμε την έγνοια για το άλλο παιδί, μα ολόιδιο ουσιαστικά με εκείνα, ώστε μέσα τους να κινητοποιηθούν δυνάμεις αλληλεγγύης, με αυτοδιάθεση, πηγαία, κι εννοώ να το νιώσουν και να πράξουν αυτονομημένα με δική τους πρωτοβουλία.

Το να στρέψουν και τα παιδιά το βλέμμα στις δυσκολίες, όπως τις βιώνει ο περίγυρός τους θα συμβάλλει στο να θεμελιώσουν αξίες για το αληθινό, το μέτρο στη ζωή και τις πραγματικές ανάγκες. Ωστόσο η αγάπη, «το καθαρότερο πράγμα της δημιουργίας..» είναι ίσως η πιο στέρεη στάση σε κάθε παιδί και στις ανθρώπινες σχέσεις επικοινωνίας, μιας και παρέχει δύναμη, θάρρος και αναζωογονεί σαν μια βαθιά αναπνοή.

Ο καθένας μπορεί να συνδράμει προς το εμείς. Κι ακόμα συνειδητά ας αναλύσουμε κι ας κατανοήσουμε τα αίτια που μας έφεραν έως εδώ, πράγμα που το χρωστάμε στα παιδιά μας. Γιατί, όπως λέει ο ποιητής για τους νέους «…είναι δικός τους ο κόσμος… όσο δεν τελειώνει».

*Η Αταλάντη Μιχελογιαννάκη-Καραβελάκη είναι εκπαιδευτικός, διδάκτορας
Ελληνικής Φιλολογίας

Advertisements