23352264Πριν από δέκα χρόνια, ξεκίνησα να γράφω ένα βιβλίο, σχετικά με τους επενδυτικούς Νόμους που ίσχυαν Παγκοσμίως.

Δύσκολη ιστορία, μανούρα, διάβασμα πολύ, μετάφραση κειμένων από γλώσσες που η Αγγλική απόδοση δεν ήταν αρκετά ακριβής σε σχέση με το αρχικό κείμενο της κύριας γλώσσας.

Ευτυχώς, είχα πολύτιμη βοήθεια από τους Εμπορικούς Ακολούθους των Ελληνικών Πρεσβειών, οι οποίοι και μου υπέδειξαν διάφορες ιστοσελίδες και το σημαντικότερο, μου έδωσαν το ακριβές οικονομικό στίγμα (κλίμα) της Χώρας στην οποία υπηρετούσαν.

Τελικά, κατάφερα να γράψω για τους επενδυτικούς Νόμους 48 Κρατών, από το σύνολο (σχεδόν) του πλανήτη. Κάθε Χώρα, ανάλογα με τις Κοινωνικές και Οικονομικές της ανάγκες, έδινε είτε χρηματοοικονομικά κίνητρα (διάθεση μετρητών, διευκόλυνση δανειοδοτήσεων κτλ), είτε φορολογικά κίνητρα (μειωμένους συντελεστές, μηδενική φορολογία επί της επενδύσεως κτλ) τον πιό ενδιαφέροντα όμως Επενδυτικό Νόμο, τον είχε (δεν ξέρω εάν ισχύει ακόμη) η Κίνα, όπου δεν είχε έναν μόνο Νόμο, αλλά Χίλιους Πεντακόσιους (1500 !!!!) ανάλογα με την Επαρχία και μάλιστα όλοι σε ισχύ. Ένα από τα χαρακτηριστικά των νομοθεσιών, ήταν πως μαζί με τη γη όπου θα πραγματοποιούσε ο επενδυτής την επένδυσή του, του έδιναν και μερικές χιλιάδες εργαζομένων, άνω των δέκα χιλιάδων, με την διευκρίνηση/δέσμευση πως η παραγωγική τους ικανότητα, ήταν ανάλογη της επένδυσης, λες και αναφερόταν σε μηχανές.

Στην Ελλάδα, Αναπτυξιακοί ή Επενδυτικοί Νόμοι, υπήρχαν από τη δεκαετία ’20, προσαρμοσμένοι κατά κύριο λόγο, στις τότε επικρατούσες συνθήκες προσέλκυσης κεφαλαίων.

Σε γενικές γραμμές, στην Ελλάδα, οι Νομοθεσίες μας υπήρξαν αρκούντως γενναιόδωρες για όλους τους εμπλεκόμενους γύρω από το “γαϊτανάκι” των Επενδύσεων κυρίως κατά την περίοδο 1965-1990.

Πολλά εργοστάσια χτίστηκαν, πολλοί αστικοί επιχειρηματικοί μύθοι δημιουργήθηκαν, πολλά κουφάρια εταιριών χρηματοδοτήθηκαν, γιατί έτσι….γιατί αυτή ήταν μία πάγια επιχειρηματική πρακτική, αρκετά κερδοφόρα και για τον επιχειρηματία “επενδυτή” και για τους κάθε λογής ενδιάμεσους (υπηρεσιακούς και μη παράγοντες).

Ο Επενδυτής γενικά, είναι καλοδεχούμενος σε κάθε Χώρα, δεδομένου πως θα δώσει χρήματα στην τοπική οικονομία, θα προσλάβει προσωπικό, θα δημιουργήσει προϊόντα ή θα παράσχει υπηρεσίες σύμφωνα με τις συνθήκες που θα του ορίσει η Κεντρική Κυβέρνηση….. “καλοδεχούμενος σε κάθε Χώρα ;” η αλήθεια είναι πως σε μία Χώρα, είναι τύποις καλοδεχούμενος, γιατί σε αυτή τη Χώρα, οι κρατούντες, θεωρούν ξεπούλημα τις αποκρατικοποιήσεις, έχουν πολλή υψηλή φορολογία στο σύνολο του οικονομικού κυκλώματος, δυσθεόρατες ασφαλιστικές εισφορές, πολυνομοθεσία αντιφατική σε αρκετές περιπτώσεις, πολυδαίδαλο αδειοδοτικό μηχανισμό και μεγάλη απροθυμία από σημαντική μερίδα των εμπλεκομένων (κρατικοί υπάλληλοι, τράπεζες, επενδυτές) να βάλουν μπροστά τη μηχανή της βιομηχανικής παραγωγής.

Το resume’ λοιπόν της ιστορίας που λέγεται “Επένδυση”, αναφέρεται αποκλειστικά και μόνο, στη διάθεση των ανθρώπων, να εμπιστευθούν, να δημιουργήσουν και να κερδίσουν, γιατί η οικονομία και οι επενδύσεις, δεν είναι τίποτε περισσότερο και τίποτε λιγότερο από αμοιβαία εμπιστοσύνη, δημιουργία και κέρδος (οικονομικό και κοινωνικό).

Advertisements