Εδώ και μερικές εβδομάδες, ψάχνω να βρω ένα θέμα για να γράψω για ένα διαδικτυακό portal γνώμης.

Δύσκολη ιστορία, εάν αναλογιστείς την περίοδο που ζούμε.

Αιτίες και αφορμές πολλές, μηνύματα, πληροφορίες και παραπληροφορίες σε έξαρση, ανάλυση βαθιά, σε επίπεδο καφενείου. Προς Θεού, δεν το γράφω περιπαικτικά, στα καφενεία υπάρχει η Μικρή Βουλή, η γνήσια αυτούσια γνώση του Λαού για όλα τα μεγάλα ή λιγότερο μεγάλα θέματα που μας αφορούν.

Και κάπου εκεί, ανάμεσα στο στοχασμό για το μεγάλο και το σπουδαίο, το τρανό, το Σοφό, παρατηρώ τα πυράκανθα στο φράκτη του σπιτιού μου και βλέπω πως κάθε ένα νέο κλωνάρι, ξεκινά από αγκάθι που μπορεί να γίνει ένα ωραίο μεγάλο αγκάθι που θα προστατεύει το ζωτικό του χώρο ή θα γίνει ένα κλωνάρι που θα ανθίσει και το λουλούδι του θα δώσει καρπό, ζωή στο σύστημά του.

Σε αυτό το σημείο λοιπόν, έρχεται στο νου μου η παραίνεση των φίλων μου, “…- Γράψε κάτι για την Κεντροαριστερά…” , η μαύρη αλήθεια είναι πως θα ήθελα να γράψω μόνο μία φράση, “…Προσδοκώ Ανάσταση Νεκρών…” αλλά η Αγωγή μου και η Παιδεία μου, δεν μου το επιτρέπουν. Από την άλλη, στον πλανήτη της Κεντροαριστεράς, υπάρχει δείγμα ζωής για την οποία θα αναφερθώ σε άλλο μου άρθρο.

Πίσω στη Μικρή Βουλή λοιπόν, όπου ο σοφός Λαός αναλύει τα πάντα χωρίς να έχει γνώση των πραγματικών στοιχείων, αναλύει και σχολιάζει βάσει του θυμικού του και ως φυσικό επακόλουθο, καταλήγει στο συμπέρασμα πως για όλα φταίνε οι Αμερικάνοι ή Ρώσοι (ανάλογα με την πολιτική προτίμηση) το ΔΝΤ, ο Σόϊμπλε, η Μέρκελ, η ΕΕ και γενικά όλος ο κόσμος εκτός από εμάς.

Κι όμως, η ζωή που ζούμε είναι το αποτέλεσμα των δικών μας αποφάσεων σε συλλογικό επίπεδο.

Οι σχολιασμοί που γίνονται στα καφενεία, γίνονται για να δώσουν ένα άλλοθι στον πληγωμένο εγωισμό μας.

Όμως, κακά τα ψέμματα, μας βολεύει ως Κοινωνία αυτή η στάση, γιατί νομίζουμε πως απ ενοχοποιεί.

Σφάλμα, ίσως, αλλά αυτό δεν είναι το ίδιον του Έλληνα ; αυτή η άρνηση μήπως αποτελεί τη συγκολλητική ουσία στο ιστορικό διάβα του Έλληνα ;

Ίσως, όμως μόνο ο Σωκράτης ήπιε το κώνειο, θέλοντας να παραδειγματίσει για την πιστή τήρηση των Νόμων, όσο άδικων κι αν είναι, ασχέτως εάν τον κατηγόρησαν ψευδώς, πως έσπειρε καινά δαιμόνια στους νέους.

Ε, κάπως έτσι πορευόμαστε ως Έθνος και Λαός 2500+ χρόνια, με τη μειοψηφία να προσπαθεί να πείσει την πλειοψηφία για την τήρηση των Νόμων και την πλειοψηφία, να ρουφά θεριακλήδικα τον καπνό του τσιγάρου του, ζώντας ξανά, το Μύθο των παππούδων.

Και ο στοχασμός για την Κεντροαριστερά ;

Ε αυτός ολοκληρώθηκε με ένα νεύμα του Ανδρέα και γιορτάσθηκε δεόντως με ένα βαρύ ζεϊμπέκικο του Άκη, του Γιάννου, του Γιώργου, του Κώστα, της Βάσως, τότε που όλοι μαζί αγωνίζονταν για τη Δημοκρατία και τον Σοσιαλισμό.

Advertisements